Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε σου μιλά για μια εξαφάνιση που μοιάζει με φόνο και για έναν φόνο που μοιάζει με ημερολόγιο. Διαβάζεις εναλλάξ τις δύο φωνές του ζευγαριού που αφηγούνται μια σχέση που οδηγείται στην κατάρρευση και δεν ξέρεις ποιον να πιστέψεις. Αν τα τρία προηγούμενα αστυνομικά που διάβασες έχουν ως κέντρο τους τον τυχαίο ή τον παράλογο θάνατο και είναι γεμάτα παρορμήσεις και Μεσόγειο, αυτό και τα τρία επόμενα σε συγκλονίζουν με τη μεθοδικότητα, την αποφασιστικότητα και το σχέδιο που έχουν οι "κακοί" προκειμένου να πετύχουν αυτό που επιδιώκουν, θυμίζοντάς σου ότι η "τρέλα" δεν είναι μια παράλογη συμπεριφορά, αλλά μια απόκλιση από τους ηθικούς κώδικες και φραγμούς της εκάστοτε κοινωνίας. Ταυτόχρονα θυμάσαι κάτι που έχεις διαπιστώσει πικρά παλιότερα, ότι δηλαδή μια σχέση τη βιώνει διαφορετικά ο καθένας από τους δύο, τόσο διαφορετικά που αναμνήσεις σημαντικές για τον έναν απουσιάζουν πλήρως από τη μνήμη του άλλου. "Κι αν όλοι μας παίζουμε ρόλους, τότε αποκλείεται να υπάρχουν αδερφές ψυχές, γιατί δεν έχουμε πραγματικές ψυχές." Ο θάνατος της αλήθειας.
Από εδώ: https://gazakas.wordpress.com/2012/08/28/21x8x7/