Το διάβασα μέσα σε μια μέρα, ξενυχτώντας μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα για να τελειώσω τα τα τελευταία 3/4 του. Ο Διονύσης Σαββόπουλος λοιπόν, λίγο πριν αφήσει το γήινο σαρκίο του, εξιστορεί σαν ένα γλυκόπικρο παραμύθι τη ζωή του -και μαζί την πορεία της ελληνικής κοινωνίας των τελευταίων 80 ετών- και ταυτόχρονα προσπαθεί να κλείσει λογαριασμούς που είχε χρόνια ανοιχτούς, μέσα από θαρραλέες εξομολογήσεις και ακόμη πιο θαρραλέες συγγνώμες. Αν κάποιος δέθηκε βαθιά με το έργο του -όπως εγώ- ή απλώς συναντήθηκε με αυτό περιστασιακά, θα το απολαύσει πραγματικά -ακόμη κι αν δεν συμφωνεί σε όλα μαζί του. Επιφυλάσσομαι να γράψω κάτι πιο εκτεταμένο μόλις βρω χρόνο.