Μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια να γραφτεί στα ελληνικά ένα αστυνομικό «ιστορικό» μυθιστόρημα τοποθετημένο στη (μετα-)ελισαβετιανή Αγγλία και μάλιστα με επίκεντρο το θέατρο της εποχής και τη δραματουργία του Σαίξπηρ και του Μάρλοου. Ο Παγκουρέλης, βαθύς γνώστης του θεάτρου, αναπλάθει πειστικά την ατμόσφαιρα της εποχής, αλλά και το ύφος των κειμένων της, αφού ο αφηγητής του έχει ζήσει τα γεγονότα και τα αφηγείται με στόμφο και φιλοσοφική διάθεση που προσιδάζουν σε εκείνα τα χρόνια (πράγμα που δεν είναι βέβαια πάντα και πολύ ελκυστικό στην ανάγνωση)· ταυτόχρονα, δημιουργεί ένα μυστήριο -ή μάλλον, ένα κουβάρι από μυστήρια- που προσφέρουν την απόλαυση ενός κλασικού whodunnit στον αναγνώστη.

Το κείμενο βέβαια έχει και αδυναμίες, πιθανόν και λόγω του γεγονότος ότι βρέθηκε στα κατάλοιπα του συγγραφέα μετά τον θάνατό του, και άρα ο ίδιος ίσως να μην το είχε επεξεργαστεί μέχρι την τελική του μορφή ή σε συνεργασία με κάποιον επιμελητή: κάποια πράγματα στην πλοκή φαίνεται να γίνονται βιαστικά ή να μην αναπτύσσονται επαρκώς, η έκφραση και η στίξη ίσως ήθελαν περισσότερη φροντίδα (αλλά εδώ η επιμελήτρια είχε μάλλον δεμένα τα χέρια της, αν κρίνω από ένα σχετικό της σχόλιο στο επίμετρο), ενώ το μεγαλύτερο αγκάθι, που αποτελεί κάπως προσωπική μου ιδιοτροπία, είναι η επιλογή του συγγραφέα να χρησιμοποιήσει (πολλές) σημειώσεις προκειμένου να δοθούν επιπλέον ιστορικά στοιχεία ή για να αποδοθούν στίχοι/αποσπάσματα στο κείμενο σε συγκεκριμένα έργα του Σαίξπηρ, άλλων συγγραφέων ή σε τραγούδια της εποχής. Θεωρώ ότι σε ένα μυθιστόρημα όλα αυτά τα πραγματολογικά στοιχεία μπορούν είτε να συμπεριληφθούν με κάποιον τρόπο στην αφήγηση είτε να παραλειφθούν τελείως είτε να δοθούν περιληπτικά ως ιστορικό πλαίσιο σε κάποιο σημείωμα/επίμετρο στο τέλος του βιβλίου (όπως γίνεται και σε αυτό από την Γιώτα Κριτσέλη που φαίνεται ότι δούλεψε πολύ με αυτό το βιβλίο).

Τελική κρίση 3,5 αστέρια, με το μισό να πηγαίνει υπέρ του βιβλίου γιατί έχω και μια ιδιαίτερη αδυναμία για το θέατρο!