Όμορφο βιβλιαράκι, παρά το θέμα του. Στις μυθιστορίες του ο Κακουλίδης τοποθετεί στο κέντρο της πλοκής της καθεμιάς το θάνατο, ή μάλλον τους θανάτους, απλών ανθρώπων μιας μεταπολεμικής λαϊκής γειτονιάς του Πειραιά. Το θέμα όμως του βιβλίου δεν είναι μόνο η διαχείριση του θανάτου, αλλά και της ζωής. Συγκινητικό χωρίς να γίνεται μελό, ένα πολύ ενδιαφέρον memento mori. Για κάποιο λόγο η ατμόσφαιρά του μου θύμισε πολύ το Δρόμο με τις Φάμπρικες του Στάινμπεκ.