Αριστούργημα. Τα διηγήματα της συλλογής είναι το ένα καλύτερο από το άλλο, με τον Χουάν Ρούλφο να δημιουργεί μια ατμόσφαιρα πνιγηρή και ταυτόχρονα απίστευτα ζωντανή, με ιστορίες είτε πρωτότυπες είτε καθημερινές και με χαρακτήρες που βρίσκονται μπλεγμένοι, εγκλωβισμένοι θαρρείς, στον φτωχό τους τόπο, στην ιστορία του και στα πάθη τους. Κατά παράδοξο τρόπο μου θύμισε Έλληνες ηθογράφους (Βιζυηνό, Παπαδιαμάντη, Καρκαβίτσα) και νατουραλιστές (Μυριβήλη, Καραγάτση, Κασόλα). Περιττό σχεδόν να πω ότι αν δεν έχει επηρεαστεί άμεσα η Ζατέλλη από το έργο του Ρούλφο, πρόκειται για μια απίστευτη, αλλά και ευτυχέστατη, σύμπτωση.