باورم نمی‌شه بالاخره تونستم تمومش کنم :)))
من متوجهم کار کلاسیکه و این داستانا، ولی دلیل نمی‌شه نقد نشه و اشکالاتش رو با به به و چه چه اینکه کار کلاسیکه ندید بگیریم. من نهایتش بتونم بخاطر اینکه توی زمان و دوره دیگه‌ای نوشته شده، از تیکه‌های سکسیستش چشم پوشی کنم، ولی دیگه به نحوه داستان سراییش و شخصیت پردازیش که حق دارم گیر بدم.
تمام مدت منتظر بودم داستان شروع بشه ولی هیچ خبری نبود. حتی تا ۱۰ فصل اول هم باهاش اوکی بودم و خوندنش داشت خوش می گذشت، ولی دیگه بعد از اون زیاد از حد تکرار مکررات و سر کاری بود.
راستش انتظارم این بود که دراکولا یه داستان کارآگاهی گوثیک باشه، ولی بیشتر شبیه قایم موشک بازی بود.
یکی دیگه از مشکلاتی هم که با کتاب داشتم این بود که اصلا از خود دراکولا خبری نبود! و اصلا کارایی که می‌کرد، واقعا احمقانه بودن! ون هلسینگ خیلی سعی داشت بگه رقیبشون چقدر باهوشو زیرکه. ولی جز حماقت و کارای الکی پلکی چیزی ازش ندیدیم ما!
خلاصه این ۳ ستاره رو هم به احترام کلاسیک بودنش میدم، وگرنه از همه جهات خیلی برام تجربه ناامید کننده‌ای بود.