Τι να πρωτοπεί κανείς για τον Πάκο, τον Έκτορ Μπελασκοαράν Σάυν και την Πόλη του Μεξικού; Παρότι πρόκειται για το τέταρτο βιβλίο του Τάιμπο με αυτόν τον ήρωα, είναι το πρώτο που εξέδωσε η Άγρα στα ελληνικά, αλλά ο αναγνώστης δεν χρειάζεται παρά μερικές σελίδες για να ξεπεράσει το σοκ ενός νεκρού Ρωμαίου στο μπάνιο του μονόφθαλμου ντετέκτιβ και να νιώσει ότι τον γνωρίζει καλά ή -έστω- ότι θα ήθελε να τον γνωρίσει καλύτερα, πίνοντας μαζί του κάποιο από τα αγαπημένα του αναψυκτικά σε ένα από τα μπαρ της αγαπημένης του πόλης.

Ο ΠΙΤ ΙΙ φλερτάρει με το παράλογο, βουτάει στο κωμικό και το νουάρ, κινείται με διαβολεμένη άνεση από το ένα λογοτεχνικό στιλ στο άλλο (όπως και από το ένα γραμματικό/αφηγηματικό πρόσωπο στο άλλο) και μας δίνει ένα καταιγιστικό νουάρ μυθιστόρημα χωρίς αίσιο τέλος. Γιατί έτσι είναι το Μεξικό.

Από τα βιβλία που τα καταβροχθίζεις και ταυτόχρονα δεν θες να τελειώσουν.