Καλογραμμένο, σκοτεινό, γεμάτο απόγνωση, γλυκόπικρο κάποιες λίγες στιγμές, πικρό τις περισσότερες φορές, ένα δύσκολο βιβλίο που μιλά για την Ινδία από την Ανεξαρτησία μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '80, με επίκεντρο τα χρόνια της Έκτακτης Ανάγκης την εποχή της πρωθυπουργίας της Ίντιρα Γκάντι (η οποία σκιαγραφείται με μελανότατα χρώματα), μέσα από τις ζωές τεσσάρων ανθρώπων που έρχονται για λίγο κοντά. Η σχεδόν απωθητικά ρεαλιστική ντοκιμαντερίστικη γραφή συμπλέκεται διαρκώς με έναν απρόσμενο λυρισμό και με μια μάλλον ξένη για μας φιλοσοφική διάθεση. Οι συνεχείς -ατυχείς συνήθως- περιπέτειες των ηρώων, μαζί με τις υπερβολικά πολλές συμπτώσεις που τους βυθίζουν σε όλο και μεγαλύτερα προβλήματα, δίνουν συχνά μια αίσθηση πικαρέσκου μυθιστορήματος, χωρίς βέβαια την ελαφρότητα των ευρωπαϊκών ομολόγων του. Ο τίτλος του βιβλίου φυσικά μόνο ειρωνικά μπορεί να διαβαστεί, εκτός κι αν η μοιρολατρική αποδοχή της κατάστασης είναι η μόνη ισορροπία μπορεί να επιτευχθεί κατά τον συγγραφέα.

This is a difficult book to review. It's one of the best there is. You get involved ! Disturbingly so. You know that it is is fiction ,a novel,a story - yet , it isn't. The tale is spun so well, the characters so surreal , that you end up living their life - with them. I think this is what makes Mistry a great storyteller.
Dina Dalal , Maneck , Ishvar and Om , delicately balanced between the pages - hovering between hope and despair.
My heart goes out to the characters, their struggle during turbulent times of the emergency - their grief , the constant uncertainty , mourning , and the fleeting happiness that they share. And their happiness is so contagious - it almost lifts your spirits.
This book certainly made me realize how fortunate I am. To have the scales of balance tipped towards hope. And my problems - almost appear first world ! A truly humbling book and one that will certainly stay with me for a long long time. Thank you Rohinton Mistry! Thank you for the fine balance.

Full of angst, hopelessness, pain, sorrow, loss and grief. Probably the bleakest novel to be written in the 21st century. And the saddest part of it all, is that it's all real and true.