Skip to content

Σπουδαία συνέχεια ενός σπουδαίου βιβλίου. Η ιστορία της Θεραπαινίδας/Πορφυρής Δούλης, αλλά και ολόκληρης της Γαλαάδ, συμπληρώνεται μέσα από τρεις αφηγήσεις που ρίχνουν ακόμη περισσότερο φως στη θέση της γυναίκας σε αυτή τη δυστοπική κοινωνία. Σε ένα κάπως λιγότερο ασφυκτικό κλίμα, η Άτγουντ κάνει εξαιρετική δουλειά τόσο ως προς το ότι δημιουργεί τρεις καθαρά διακριτές γυναικείες φωνές που αφηγούνται όσα συμβαίνουν από τη δική τους οπτική γωνία, όσο και ως προς το ότι, παρότι εδώ μας δίνονται πολλές απαντήσεις σχετικά με τα πώς και τα γιατί του κόσμου που είχε φτιάξει στο πρώτο βιβλίο, το exposition (οι ευθείες εξηγήσεις) εξακολουθεί να είναι ανεπαίσθητο και σχεδόν πλήρως ενσωματωμένο στην πλοκή. Φυσικά, την παράσταση κλέβει ο χαρακτήρας της Θείας Λυδίας (Aunt Lydia)· προσωπικά μου θύμισε τη μάγισσα Granny Weatherwax από τον Δισκόκοσμο του Τέρι Πράτσετ.