Skip to content

Πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει ένα μυθιστόρημα για την κατάρρευση μιας "λαμπρής" νέας από την επιτυχία στο ψυχιατρείο; Κι όμως η, κατά βάση ποιήτρια, Σύλβια Πλαθ καταφέρνει να μεταπλάσει το αυτοβιογραφικό της υλικό σε συναρπαστική μυθοπλασία, που κρατά τον αναγνώστη, παρά την απόγνωση και την κατάθλιψη που βγάζουν οι περισσότερες σελίδες του βιβλίου.
Για μένα αυτή ακριβώς η ακροβασία πάνω στο τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα δημιουργεί στο συγκεκριμένο βιβλίο ένα ιδιότυπο catch-22, καθώς η ηρωίδα αφηγείται εκ των υστέρων με λεπτομέρεια, οξυδέρκεια και ενάργεια, πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις που στην κατάσταση στην οποία βρισκόταν κανονικά δεν θα μπορούσε να τα βλέπει τόσο καθαρά. Και αν αυτό συμβαίνει με την ηρωίδα, τι να πούμε για την ίδια τη συγγραφέα, η οποία έφριττε στην ιδέα να εκδοθεί το βιβλίο αυτό στην Αμερική (όσο ζούσε είχε εκδοθεί στην Αγγλία με ψευδώνυμο), επειδή περιείχε μια παραμορφωμένη (και αχάριστη) εικόνα πολλών κοντινών της ανθρώπων -κι εδώ θα είχε ενδιαφέρον να δούμε τι θα μας πουν οι υπέρμαχοι της "αυθεντικότητας" και των "προσωπικών βιωμάτων" στη λογοτεχνία...
Σίγουρα πάντως το προτείνω ως ανάγνωσμα, αν μη τι άλλο επειδή η Πλαθ ξέρει να γράφει. 4,5 αστεράκια.