پارسال که خوابگاه بودم، یکی این کتاب رو توی سالن مطالعه جا گذاشته بود، منم که داستان پوآرو میبینم نمیتونم جلوی خودمو بگیرم، برداشتم شروعش کردم. ولی نصفه موندو بعدشم دختره کتابشو بردو دیگه منم سراغش نرفتم تا الان.
ظاهرا این دومین داستانیه که آگاتا کریستی از پوآرو نوشت و پوآروش زیادتر از حد معمول سر کارمون میذاشت، از اون طرفم بین کتابابی که خوندم، رو مخترین هستینگز رو داشته :)) به خصوص اونجایی که هی تو کف ژیرو بود و همش منتظر بود پوآرو اشتباه کنههه! خیلیم زود این رقابت بین ژیرو و پوآرو تمام شد. از یه جایی به بعد کلا فراموش شد انگار. مثلا من نیاز داشتم ژیرو تهش بیاد طی مراسم رسمی جلوی پوآرو تعظیم کنه و اعتراف کنه که در برابر مهارتای کاراگاهی و ذکاوت اون هیچ عددی نیست :))
یه چیز جالب دیگه هم که توی این کتاب به نظرم اومد این بود که تمام این مدت پوآرو داشته هستینگز رو آموزش میداده یه کارآگاه خوب بشه که (خطر اسپویل) بتونه آخر سر پرونده مرگ خودشو حل کنه :( :))
ویرایش: خب الان بم گفتن من درست یادم نیست و همونم خود پوآرو نامه نوشته بوده براش و همه چیو توضیح داده بوده :| خلاصه که ریدی، آقای هستینگز و من باید یه بار دیگه این کتاب پرده آخر رو بخونم.
