Skip to content

Καλογραμμένο, σκοτεινό, γεμάτο απόγνωση, γλυκόπικρο κάποιες λίγες στιγμές, πικρό τις περισσότερες φορές, ένα δύσκολο βιβλίο που μιλά για την Ινδία από την Ανεξαρτησία μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '80, με επίκεντρο τα χρόνια της Έκτακτης Ανάγκης την εποχή της πρωθυπουργίας της Ίντιρα Γκάντι (η οποία σκιαγραφείται με μελανότατα χρώματα), μέσα από τις ζωές τεσσάρων ανθρώπων που έρχονται για λίγο κοντά. Η σχεδόν απωθητικά ρεαλιστική ντοκιμαντερίστικη γραφή συμπλέκεται διαρκώς με έναν απρόσμενο λυρισμό και με μια μάλλον ξένη για μας φιλοσοφική διάθεση. Οι συνεχείς -ατυχείς συνήθως- περιπέτειες των ηρώων, μαζί με τις υπερβολικά πολλές συμπτώσεις που τους βυθίζουν σε όλο και μεγαλύτερα προβλήματα, δίνουν συχνά μια αίσθηση πικαρέσκου μυθιστορήματος, χωρίς βέβαια την ελαφρότητα των ευρωπαϊκών ομολόγων του. Ο τίτλος του βιβλίου φυσικά μόνο ειρωνικά μπορεί να διαβαστεί, εκτός κι αν η μοιρολατρική αποδοχή της κατάστασης είναι η μόνη ισορροπία μπορεί να επιτευχθεί κατά τον συγγραφέα.